من كويرم اي خدا با حسرت يه قطره آب يه عمره كه دريا رو از دور مي بينم يه سراب بهار برام يه اسمه يه اسمه كهنه تو كتاب حرف من با آسمون چرا مي مونه بي جواب.....

 بنویسید به دیوار سکوت عشق سرمایه هر انسان است.بنشانید به لب حرف قشنگ حرف بد وسوسه شیطان است.و بدانید که فردا دیر است. و اگر غصه بیاید امروز تا همیشه دلتان درگیر است.پس بسازید رهی را که کنون تا ابد سمت صداقت برود.و بکارید به هر خانه گلی که فقط بوی محبت بدهد!...

 آنان که با زندگي مي سازند ، زندگي را مي بازند .... 
با زندگي نساز..... 
زندگي را بساز....

 دير گاهيست كه تنها شده ام قصه غربت صحرا شده ام وسعت درد فقط سهم من است بازهم قسمت غم ها شده ام دگر آيينه ز من بي خبر است كه اسير شب يلدا شده ام من كه بي تاب شقايق بودم همدم سردي يخ ها شده ام كاش چشمان مرا خاك كنيد تا نبينم كه چه تنها شده ام...

 دلم که می گیرد آرام خودم را در آغوش می گیرم … 
خـــودم به تنهـــایی 
دست نوازشی بر ســــرم می کشم .. 
لبخند می زنم و آهستـــه می گویم : 
” گریه نکن عــــزیـــزم … من هسـتم … 
خودم به تنهــایی ، هـــوای نداشته ات را دارم !

 خوش به حال آسمون که هر وقت دلش بگیره بی بهونه می باره… 
به کسی توجه نمی کنه … از کسی خجالت نمی کشه … می باره و می باره و … 
اینقدر می باره تا آبی شه … آفتابی شه …!!! 
کاش … کاش می شد مثل آسمون بود … 
کاش می شد وقتی دلت گرفت اونقدر بباری تا بالاخره آفتابی شی … 
بعدش هم انگار نه انگار که بارشی بوده

 حالا که دست هایت چتر نمی شوند 
حالا که نگاهت ستاره نمی بارد 
حالا که خانه ای برای ما شدن نداریم 
از کاغذ شعرهایم اتاقی می سازم 
تا آوار تنهایی بر سرت نریزد 
و آرامش خیالت ، خیس اشک هایم نشود

 وقتی خسته ام 

وقتی کلافه ام 

وقتی دلتنگم 

بشقاب ها را نمی شکنم 

شیشه ها را نمی شکنم 

... غرورم را نمی شکنم 

دلت را نمی شکنم 

در این دل تنگی ها زورم به تنها چیزی که میرسد 

این بغض لعنتی است ...که میشکنم

 هرگـــــــــــــــز مغـــــــــــــرور نشــــــــــــــــو .. ! 

پاييز زماني رخ ميدهد که برگ احساس ميکند طلا شده است

 تا به حالا شده احساس کنی تنهایی 
یا که بیچاره ترین آدم این دنیایی 

حس کنی زردی هر برگ تو را میخواهند 
همه ی باغچه ها مرگ تو را میخواهند 

حس کنی بار غمی بر دل پژمرده ی توست 
سایه ات دشمن خونی و قسم خورده ی توست 

شعر من چیست بجز شرح پریشانی ها 
ماجرای دل یک مرد و ویرانی ها 

گر چه در چشم همه آینه ی دق شده است 
شعر مربوط به مردیست که عاشق شده است 

مردی از جنس زمین خوردن و ناکامی ها 
عاشقی در به در از هجمه ی بد نامی ها 

تا در خانه ی تو این همه راه آمده ام 
از بد حادثه اینجا به پناه آمده ام 

آمدم شاید از عشق تو ندایی برسد 
دل بیچاره ی من هم به نوایی برسد 

آه ای چشم تو عصیانگر شیدایی من 
دختر قصه ی ویرانی و تنهایی من 

چشم تو راز جهان را ز ازل میگوید 
سعدی از شور نگاه تو غزل میگوید 

وسط این همه آشوب شدم تنها من 
آه ای ماه ، دلم سوخت چه کردی با من 

ای دل خسته ی من بسته به گیسوهایت 
زده آتش به دلم رقص النگوهایت 

عقل با وسوسه ی دلبری ات میجنگد 
باد هم با گره روسری ات میجنگد 

باز کن روسری ات را که ز پا افتادم 
زلف بر باد بده تا بدهی بر بادم 

ای من من توی تو ، این من و ما را بردار 
بغلم کن ، همه ی فاصله ها را بردار 

من و یک قلب پر از حسرت دوری که شکست 
تو و یک مرد پر از حس غروری که شکست 

دوست دارم که کنار تو به باران برسم 
ترسم این است که دور از تو به پایان برسم 

ترسم این است که از درد زمینگیر شوم 
یا که در حسرت بوسیدن تو پیر شوم 

از من و گریه ی من بی خبری ، می خندی 
اشک می ریزم و تو میگذری ، می خندی 

لحظه لحظه من از احساس تو لبریزترم 
شعر دردم ولی از خنده دل آویزترم